حس عجیبی دارم    

حس غریبی که هروقت پا میزارم میون پادگان

                                        صبرم تموم میشه

واین حس تلخ غربتـــــه که باهم میمونه

                                                   غربتی که نمیدونم دلیلش چیه؟

                                                    دلتنگی که نمیدونم برای کیه؟

یک طرف صدای شیپور و طبله                      

اینور صدای یک قَلبـــِــه که تنها سرزمین بودنِ مَنـــِه

فقط نفس میکشم و نگران و دلتنگ خاکم ام

                 شاید خوابم من،چرا بیدار نمیشم؟

                صبرم تموم شده من، چرا بیزار نمیشم؟

تا که تموم کنم این نفس کشیدنُ

با بین اسلحه که میگن ناموسه و غم و غصه امُ

   من ناله نمیکنم اینا دردِ دِله       تا هم ســـــرباز هم اَمیـــــــــر بگه

وقتی غریبی نفس کشیدن سخته

این خونِ مَنــه  می چکه رو خاک لَخته لَخته...

                                                          ظهر زمستانی اما داغ و سوزان کویر{کلاس رزم در کویر}   1388.11.6

                                                ..............................................................

پ ن: اولین پست1389 هست پس به رسم ادب باید بگم سال نو مبارک!

دلم خیلی پره ولی اصلن حوصله نوشتن یا صحبت کردن رو ندارم! فقط واسه اینکه فکر نکنید مُرَدم یکی از یادداشتهای شخصی این اواخر رو نوشتم تا بفهمید فــــرزاد پابرجاس ولی اسیره و زخمی تر از همیشه...

                        از جِــرم گِل سیــاه تا اوج زُحَـــل                     کردم همه مشــکلات کُلی را حـَل

بگشادم بندهای مشکل به حیل                      هر بند گشاده شد به جز بند اجَــل

                                                                                          <خیــــام>

مثل یک جنازه افتاده بود گوشه تختش        

            دست و پاهاشو جمع کرده بود توی تنش

چشمهای زخمیش باز بود و نگاهش خیره به دیوار        

               خفه و نئشه از دود           تنهایی کرده بود اسیرش

دندوناش رو به هم فشار میداد               یک کام دیگه از سیگار     

         لحظه به لظه عصبی تر میشد

                                  دوبــاره بـــــی خــوابی

فکر رفتن از این دنیای بی رحم تمام ذهنش رو احاطه کرده بود

                          <توقف ثانیه ها،سایه های شوم>

تو اتاق تاریکش آروم و بی صدا جون میداد                     

         سوالهای بی جواب توی ذهنش

اینکه چرا زنده اس ؟ سختــــترین سوال بود   

                       <<آره اون اعــــــــــــــــدامی ِ زندانِ مــــواد بود>>

کاغذ باطله های روی میز تحریرش،پاکت سیگار،فندک و پَک براش شده بودند دوست و فامیل و عشق و خانواده

صبح تا شب بیکار،شب تا صبح بیدار

                        مرگ لحظه ها،وحشت تنهایی: سوژهء مصرف مواد

خسته شده بود از این همه سالهای بی بهار

 <<یعنی میشه با اسیــد و بَـنــگ مرحم روی این همه زخـم گذاشت؟>>

 یعنی میشه با یک اسنیف از کوک خط رو تقویم های بی چهارشنبه کشید؟

یعنی میشه با مواد حتی توی توهم خوشبخــــــــــــت بود؟؟!

آره باز هم اســــــــــیــــــــد و بــَــــــــنـــــــگـــ….

                                      ---------------------------------------

همیشه همه چیز واسه یک مدت کوتاه تغییر میکنه ، چرا نمیشه گذشته رو به خاک سپرد؟

سـَـرد ولی زنـده

با صدای جیغ غولهای آهنین خیابان بیدار میشوم

پیراهنم را به سر میکشم و با پلک بسته بر تخت مینشینم

قلمروی من به همین چهاردیواری کوچک ختم میشود

ناخواسته دروازه این قلمرو را میگشایم

وبا چشمانی بسته گام برمیدارم

دستم کلید برق دستشویی را می جوید

  <<اربابان من ، فکرهای من اند>>   که همزمان با شُرشُر ِ پیشاب در پایین

از تاریکخانهء ذهن من به پایین پرتب میشوند :

                                <<چرا برخاستن؟! چرا نخفتن؟!!>>

                                     چرا راه رفته را دوباره پیمودن؟؟

با پیاله دستانم از دهانهء شیر آب میگیرم و غبار خواب را از چشمانم می زدایم

در برابر آینه از همزاد خودم میپرسم :

                                              کیـــــستی؟ و چه میخواهی؟!

                      چرا سنگینی یک روز دیگر را چنین سبکبارانه بر دوش میکشی؟

               -------------------------------------------------------------------------   

پ ن : خوب بود میتوانستم کاسه سر خودم را باز کنم و همه این تودهء نرم خاکستری پیچ پیچ کله خود را درآورده و بیندازم جلو سگ! (صادق هدایت)

تمام روز و شب

تمام لحظات غم و شادی

ایستاده جلوی  این پنجرهء لعنتی

رفت و آمد ، ازدحام

سروصدا تو خیابون

آدمایی كه میخندن ، من هم رو به اونا میخندم ولی تو سیاهی ها میبارم

 كسانی كه پاهاشون رو با التماس روی زمین میكشن و میرن

قامتشون خم شده از دار غم !

بوی الكل ، دود تند سیگار چاشنی انفجار ذهن من میشه !

من همه اینا رو میبینم ولی هیچكس من رو نمیبینه

درست مثل زندگی كه هیچ وقت دیده نمیشی

امشب فقط همین امشب لعنتی وقتشه !

خیابون آغوش خودش رو باز كرده و تن من رو فریاد میزنه

وقتشه از این پنجره نفرین شده  دل بكنم

از پنجره ای كه جز حسرت چیزی برام نداشت

قابی كه نور رو به این اتاق تاریك و پر راز راه داد

وقتشه لب این پنجره بایستم و دستام رو به نشانه پرواز باز كنم

پایین رو كه نگاه میكنم

یك قبیله از عروسكای كوكی منتظرن تا من بپرم

رقص نورهای آبی و قرمز

دوباره ازدحام ، دوباره سروصدا

حتی الان هم چیزی به نام آرامش وجود نداره

همه اون آدما ، اونایی كه میخندیدن ، اونایی كه میباریدن

همه جمع شدن برای شهادت به اینكه من پرواز بلد نیستم

داستان غم انگیزیه ! وقتی دارم دیده میشم كه تصمیم آخر رو گرفتم

مهم نیست! تو این دنیا دیگه جایی ندارم

برای همین هم متمایزم

آخرین پُك از سیگار ، آخرین جرعه ، آخرین لبخند تلخ و پرواز تا رسیدن به آرامش........

------------------------------------------------

پ ن : اینکه پرواز نمیدونم دیگه شاهد نمیخواد             غم که بوی خون گرفت هیچکسی رو خوش نمیاد

انگار فقط جمعه ها وقت کارای بزرگه ! بقیه روزا تعطیله!

سَـر ِ تاریخ درد می کند از سردرگمی ِ مَـــن

   در پی تحقق آرزو و هدف

         <با اطمینان به نداشتن ِ سرانجام!>

گردن ِ احساسی پاک

      <زیر تیغ ِ اِنکار>

کوچــــــــه های تاریـــــــکـ

سُـرفــــــــه های خشـــــــــکـ ِ سیِِِِِــگار......

---------------------------------

پ ن : روزهای به ظاهر پر امید ولی سختیه ! تلاش میکنم جون میکنم واسه رسیدن به هدف ! ولی میدونم که آخرش به نفع من نیست !